Halve Marathon LOOP Leeuwarden

Het is zondagmorgen 20 mei. Om 7 uur is Fleur klaar wakker en ze weet precies wat voor dag het is. Vandaag gaan we starten op de halve marathon van LOOP Leeuwarden. Onze allereerste halve marathon wel te verstaan. Langzaam maken we alles klaar zodat we om 9 uur met de bus naar het hoge noorden kunnen vertrekken. Om 10 uur zijn we in het centrum waar we hadden afgesproken met Cisca en haar kids en Robert . Cisca zal ook meelopen met Djavi en Robert zal met Charo gaan rennen. We pakken de spullen uit en lopen langzaam naar het Wilhelminaplein om sfeer te gaan proeven.

In het centrum hangt al een heerlijke sfeer en het plein is lekker gevuld met mensen. We hebben nog een half voor de start, dus we kunnen nog even lekker bijkletsen. Vlak voor de start nog even naar de dixie om de laatste spanning te lozen en dan kunnen we ons startvak in. Het gaat eindelijk beginnen. Vol zenuwen staan we te wachten, tot om 11:15 het startschot klinkt. It giet oan.

Ik had van te voren een plan gemaakt voor de race. Ik wou langzaam starten rond de 6:45 per km en dan tegen het einde versnellen als dat mogelijk was. Meteen bij de start gaat het mis. Ik laat me meezuigen in de groep en start onder 6:00 per km. Mijn hartslag schiet omhoog en ik weet even niet wat er gebeurt. Als ik eenmaal uit de kluwen ben en het park inloop schiet ik in de stress. Mijn hoofd slaat op hol en ik ben bang dat ik dit niet vol ga houden en dus niet ga finishen. Mijn hoofd neemt mij over en de start verloopt dus alles behalve soepel. Het duurt tot kilometer 8 om alles op een rijtje te krijgen. Een mentale strijd die er voor gezorgd heeft dat mijn hartslag ondertussen rond de 175 zit. Eindelijk krijg ik mijn lichaam stabiel en kan ik ontspannen gaan lopen. Ik heb mijn tempo waar ik hem wil hebben en heb een stabiele hartslag op 175.

Vanaf nu kan ik gaan genieten wat de mooie en vooral warme landerijen van Leeuwarden. We lopen hele stukken langs de weilanden in de volle zon met de wind in de rug. Ik zweet me rot en blijf dus drinken. Gelukkig staat er elke 2,5 km een waterpost en krijg ik genoeg vocht en verkoeling. Cisca en Robert lopen net iets vlotter en houd ik voor mij in het vizier. Ik had besloten mijn eigen race te volgen en vooral om binnen de limiet van 2,5 uur te finishen.

Na 15 km beginnen mijn benen behoorlijk te verzuren. Het kost steeds meer moeite, maar we gaan gewoon maar door. Helaas lopen we nu tegen materiaal pech aan. Door alles klinkerweggetjes is het voorwiel wat los getrild. Als ik een heuveltje afloop en de bocht om wil gaat het mis. Ik til de racer iets op en het voorwiel rolt eruit. Gelukkig heb ik hem snel weer te pakken en wil hem er meteen in zetten. Ik duik naar beneden om hem te plaatsen, maar dat doe ik te snel. Ik word even draaierig en moet even bijkomen. Na een paar minuten ben ik er weer en is ook de racekar er weer klaar voor.

We gaan de laatste kilometers in en wat is dat pittig. De benen zijn op door alles wat er is gebeurt en het tempo zak. Ik loop nu 7:00 per km met een hartslag van 180. Vanaf km 19 besluit ik af en toe te wandelen omdat ik leeg ben. Ik zie de tijd wegtikken en wil finishen. Ik druk de knop om in mijn hoofd en ga ervoor. Ik kan de finish ondertussen ruiken. Zodra ik bij het plein ben druk ik er een sprintje uit en loop ik over de finish. Ik heb het gehaald. We finishen in een tijd van 2:23:28. Fleur krijgt haar medaille om en we lopen naar Cisca en Robert. Zij waren twee minuten eerder al gefinisht.

We komen even op adem en dan gaan we lekker wat fruit halen. Wat een ervaring. Wat een een race en wat ben ik mezelf tegen gekomen. Het mooie is wel dat Fleur nog nooit zo relaxed is geweest en zo heeft genoten. Fleur heeft de hele race zitten knabbelen aan wat stukken fruit en de racekar zitten poetsen met de sponzen die we kregen. Waar ik het zitten worstelen met mezelf heeft Fleur vooral genoten van alles. Van alle mensen die ons aanmoedigden en voor ons klapten en van alle dieren die we onderweg tegen kwamen.

Als we allemaal weer een beetje bij zijn lopen we langzaam weer naar de auto en zit ons avontuur erop. We laden spullen in en gaan moe maar voldaan naar huis. Het was een dag om niet snel te vergeten.  We gaan ons nu voorbereiden op de eerste triatlon van dit seizoen, de Dare2Tri Grandprix in Zandvoort. De halve marathon kan van de bucketlist en de smaak hebben we te pakken. Wie weet wat de volgende stap gaat worden……

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *