WTC Trappenloop Almere

Het is 25 april 2018 en het is een mooi moment om eens uit onze comfortzone te stappen. Triatlon is natuurlijk de mooiste sport die er is, maar soms moet je eens gek doen. We staan in Almere voor een enorm hoog gebouw, het World Trade Centre. Ons doel is om van -4 naar de 26ste verdieping te rennen via de trap. Een race van ruim 600 treden en die doe ik niet alleen. Nee, ik neem Fleur mee op mijn rug.

Fleur is de hele dag al in opperste stemming. Naast sporten heeft Fleur namelijk nog een grote liefde en dat is de brandweer. Nadat ik Fleur vertelt had dat de brandweer ook meedoet aan de trappenloop en dat we na hun starten vliegt ze naar haar kamer. Fleur moest ook haar brandweerpak aan. Rond 18:00 zijn we in Almere en lopen we naar het WTC. Eenmaal binnen is het een gezellig drukte. De kidsrun is net gestart en er word al druk gejuicht. Fleur en ik halen ons startnummer op en gaan ons omkleden. We hebben nog een klein uurtje voordat we starten. Fleur ziet meteen de brandweermannen staan en ziet dus niks anders meer. Ze is zwaar onder de indruk van al mooie brandweerpakken, helmen, maskers en zuurstofflessen.Langzaam aan lopen we naar de start waar de eerste brandweermannen al onderweg zijn. Fleur is mega enthousiast en samen kijken we hoe ze een voor een vertrekken. Rond 7 uur helpt Irma mij om Fleur op mijn rug te doen. De draagzak gaat om en Fleur houd me stevig vast.

Het moment is eindelijk daar, we gaan starten. Met knikkende knieƫn en het hart in de keel staan we klaar. Arjan telt voor ons af van 3 naar 1 en we zijn weg. We rennen eerst naar buiten om daar de parkeergarage in te rennen. We rennen naar -4 om van daaruit te gaan klimmen. Natuurlijk rennen we iets te snel naar beneden en verliezen we wat kostbare energie. Vol goede moed lopen we het trappenhuis en we lopen met twee treden per stap omhoog. De benen voelen goed en voor we het weten staan we weer in de centrale hal. Onder luid applaus rennen we de hal door en gaan we het volgende trappenhuis in.

Nu begint de klim naar de 26ste verdieping. Twee treden per stap lukt al niet meer, dus we lopen tree voor tree omhoog. Door het trappenhuis hoor je de brandweerlieden ademen in hun maskers. Het leek wel een starwars film. Fleur was helemaal blij en zit te klappen op mijn rug en op schouders. Zij wil sneller, maar helaas worden mijn benen steeds zwaarder. Daarnaast is het zwaar ademen met Fleur om rug en in zo’n benauwd trappengat. We laten ons niet kennen en blijven stijgen. Zo af en toe moet ik wat lachen om de teksten die ze bij elke verdieping op de grond hebben geplakt. Dat is een leuke afwisseling. Nadat we drie brandweerdames hebben ingehaald zijn we er bijna. Mijn benen zijn compleet verzuurd als ik bij de 26ste verdieping aankom.. Ik wou nog een sprintje trekken naar de finish, maar ik was helemaal leeg. Onder luid applaus komen we over de finish. Fleur is helemaal blij en we gaan even lekker chillen. Fleur kijkt haar ogen uit tussen alle brandweermannen. Na wat drinken kom ik weer bij en kan ik weer lachen. Fleur wil nog even op de foto met de brandweer en dan kunnen we naar beneden.

We stappen in de lift en kijken ver over Almere heen. De lift schiet met een rotgang naar beneden, waar we Irma en Sil opzoeken. We hebben het gewoon gedaan, ruim 600 treden met Fleur om mijn rug. Het was een fantastische ervaring, echt iets wat je een keer moet hebben gedaan als sporter. Of we volgende jaar weer meedoen weet ik nog niet, want het is echt loodzwaar.

Met een grote lach lopen we terug naar de auto om de avond samen af te sluiten bij de Mac.

Nu eerst lekker bijkomen en dan op naar de volgden race. Op 20 mei staan we aan de start van de halve marathon van Leeuwarden. Tot snel

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *